STROJE NARODOWE NA STAREJ FOTOGRAFII

STROJE NARODOWE NA STAREJ FOTOGRAFII

W XIX wieku modne było uwiecznianie strojów balowych na pamiątkowych fotografiach. Jedną z takich fotografii znalazłam w ofercie domu aukcyjnego Rempex.

Fotografie ukazują malarza Juliusza Kossaka w przebraniu za Jana II Sobieskiego. Jest to strój narodowy. Fotografia Juliusza Kossaka, wykonana została przez Walerego Rzewuskiego w okresie prowadzenia zakładu fotograficznego w domu własnym przy ul. Wesołej w Krakowie. Obok fotografia Antoniny Domańskiej. Antonina Domańska (1853-1917) to pisarka, przedstawiona w Weselu Stanisława Wyspiańskiego, jako Radczyni. Na odwrocie znajduje sie adnotacja Marii Domańskiej: “Juliusz Kossak / jako Sobieski na/ balu kotylionowym / w Sukiennicach 1883 r. / Prowadził Moją Matkę do poloneza”. Obydwie fotografie pochodzą z 1893 roku, w tzw. formacie amerykańskim. Stanowią bardzo interesujący przykład portretu wykonywanego w zakładzie fotograficznym z okazji balu kostiumowego lub kotylionowego. Uczestnicy zabawy udawali się do zakładu fotograficznego, w celu uwiecznienia na fotografiach swojej podobizny w przebraniu balowym. W okresie zaborów również bale karnawałowe stanowiły pretekst do zademonstrowania postawy patriotycznej. Fotografie znanych osobistości w strojach narodowych, często stanowiące pamiątkę z takich balów, pełniły istotną rolę w podtrzymaniu w społeczeństwie polskim postaw patriotycznych.

Fot. Stefan Trzecieski w stroju narodowym. Jasny żupan zapinany na guziki, kontusz z guzami przepasany pasem kontuszowym. Na wierzchu delia podbijana futrem z rozcietymi rękawami, futrzana czapka, – kołpak z kitą, szerokie spodnie do wysokich butów.

Powyżej Stefan Trzecieski w stroju narodowym. “Miał żupan ze srebrnej lamy, granatowy kontusz z wylotami z białego atlasu, czerwone, safianowe buty, piękny pas i delie z sobolowym kołnierzem oraz taki sam kołpak. Pięknie mu w tym było i dobrze umiał ten prześliczny strój nosić. (…) Ostatni raz widziałam go mówiącego do tłumu na obchodzie 500 letniej bitwy pod Grunwaldem 14 Lipca 1910 r. na rynku w Dynowie, gdy odsłonięto tam stojący do dziś pomnik króla Władysława Jagiełły. Miał wówczas na sobie piękny kontusz w barwach ziemi sanockiej, który tu powyżej opisałam.” – z Pamiętnika Kingi z Trzecieskich Moysowej, Lata dzieciństwa 1902 – 1907.

Fot. Antoni Trzecieski, 1902 r. w stroju narodowym. Ciemny żupanik, ciemny kontusik z guzikami, wysokie buty, lużne spodenki. Metalowy pas i karabela.

Fot. Michał Radziwiłł, wnuk Ferdynanda, przebrany w kontusz, ok. 1911 roku.

Fot. Stanisław Postawka (1837 – 1917), w kontuszu szlacheckim, ze zbiorów Anny Wilczyńskiej. Fotografia ze strony :powstanie1863.szi.kielce.pl

Fot. Książę Witold Czartoryski z Gołuchowa w jasnym żupanie i stroju kontuszowym z rozcinanymi rękawami – mocno podbijanym futrem. Na głowie czapka futrzana ze szkofią i piórami. Widoczne spodnie hajdawery włożone w wysokie skórzane buty. Fotografia wykonana w zakładzie Walerego Rzewuskiego w Krakowie. [z:] III Aukcja Fotografii Rempex, nr katalogowy 108, listopad 2005 r.

Fot. Ksiażę Władysław Czartoryski (1828-1894), w ciemnym żupanie z duzymi guzami, ciemnym kontuszu z wylotami i pasu kontuszowym. [z:] wikipedia.org.

Fot. Polski strój narodowy, kontusz, pas kontuszowy, pod spodem żupan. Fotografia z wystawy : “Nam ubiór niedbały nie przystoi” zorganizowanej w Muzeum Historii Fotografii w Krakowie w 2003 r.

Fotografia, wynaleziona w 1839 roku, okazała się technologią zdecydowanie tańszą od malarstwa i łatwiej dostępną, co wcale nie oznacza, że od razu stała się tania i powszechnie stosowana. Przez kilka dziesięcioleci była sztuką elitarną. Pierwsze fotografie portretowe na podłożu papierowym wykonywano w standardowych formatach: wizytowym – 6,5×10,5 cm oraz gabinetowym – 10,5×16,5 cm. W latach 60. XIX wieku powstawały obrazy, na których upozowani przez fotografa modele przyjmowali konwencjonalne pozy. Dla podkreślenia przynależności stanowej czy terytorialnej fotografowano członków rodów szlacheckich i mieszkańców wsi. Unikatowym dokumentem, powstałym w zakładzie fotograficznym Walerego Rzewuskiego, są wizerunki powstańców z 1863 roku. Tego typu zdjęcia wykonywano aparatami atelierowymi w specjalnie przygotowanych wnętrzach zakładów fotograficznych. Fotografie naklejane były na zamawiane w warsztatach litograficznych tekturki zdobione winietami. Stosowane przez ówczesnych fotografów techniki pozwalały uzyskać obraz czarno-biały lub tonowany w sepii. Fotografie nie odzwierciedlały więc naturalnej kolorystyki. Temu niedostatkowi miało zaradzić podkolorowywanie obrazów farbami i pastelami. W ten sposób upiększał swoje prace rodzinny zakład Kriegerów, gdzie zatrudnieni retuszerzy i malarze domalowywali desenie i kolory. Zdarzało się, że decydowały tu indywidualne odczucia estetyczne i upodobania kolorystyczne.”

Fot. Polski strój narodowy żupan, fotografia z wystawy : “Nam ubiór niedbały nie przystoi” zorganizowanej w Muzeum Historii Fotografii w Krakowie w 2003 r.

Strój narodowy kojarzy się z męskim ubiorem szlacheckim – kontuszem i żupanem przepasanym pasem z tkaniny, rzadziej z ubiorem kobiecym – kaftanem lub krótkim kontusikiem. W ujednoliconej formie funkcjonował od lat 30. XVII wieku do lat 60. XVIII stulecia. Odwoływał się wówczas do ideologii sarmatyzmu uzasadniającej wyższość stanu szlacheckiego. W XIX stuleciu, głównie na terenie Galicji, noszony był z okazji świąt narodowych i kościelnych, symbolizował polskość i przywiązanie do rodzimej tradycji. Kontynuacją tej tradycji jest noszenie ubioru szlacheckiego przez członków cechów rzemieślniczych, między innymi Krakowskie Bractwo Kurkowe. W związku z obowiązującą w XIX stuleciu powściągliwością w modzie męskiej, powszechnie noszonym ubiorem szlacheckim była, skromniejsza w formie, czamara. W 1863 roku jej rola znacznie wzrosła, funkcjonowała jako ubiór powstańczy, a jej noszenie było wyrazem uczuć patriotycznych. Kobiety demonstrowały uczucia narodowe nosząc, w latach 1861 – 1866, żałobę narodową. W ubiorach kobiecych obowiązywały suknie o zabudowanych stanikach i rozpiętych na krynolinie spódnicach, z białymi kołnierzykami i mankietami. Czerń stosowano zamiennie z fioletem a bieli nadano symbol wolności. Popularną biżuterią patriotyczną były ozdoby o symbolice religijnej – krzyżyki i korona cierniowa oraz martyrologicznej – kajdany.”

Cytaty z komentarza do wystawy “Nam ubiór niedbały nie przystoi” z 2003 r. MHF w Krakowie

sobota, 21 sierpnia 2010, aguda1979
Advertisements

WARSZAWSKI SZYK – WYSTAWA

WARSZAWSKI SZYK – WYSTAWA
Od 29 kwietnia trwa wystawa pt.„Warszawski szyk” obejmująca ubiory i akcesoriów z 1. połowy XX w. z kolekcji Muzeum Historycznego m.st. Warszawy. Wystawa potrwa do 17 października 2010 roku.

Ekspozycja prezentująca stroje i galanterię z lat 1900–1950 ze zbiorów Działu Rzemiosła i Pamiątek Muzeum Historycznego m.st. Warszawy.

 

 

Ukazuje przemiany mody i obyczajów, a jednocześnie urodę wybranych przedmiotów. Niektóre z obiektów, wyszły już z użycia (np. haczyk do sznurowania butów, lorgnon). Eksponaty, wykonane w Warszawie i używane przez warszawiaków, dokumentują codzienne życie stolicy przed jej niemal całkowitym zniszczeniem podczas drugiej wojny światowej.

A oto przedmioty, które najbardziej przypadły mi do gustu: kapelusze – typu kask, jedwabna bluzka, wachlarze i suknie wieczorowe wyszywane koralikami.

Fot1. Bluzka z Domu Mód Bogusława Hersego.

 

 

Fot. 2 Kostium damski z początku XX w. Wełna, jedwab, atłas, koronki.

 

Fot. 3. Suknia ślubna, Lwów 1911 r. Atłas, koronka.

Fot. 4. Garsonka wieczorowa, lata 20 – 30 XX w. Jedwab naszywany paciorkami i cekinami.

 

Fot. 5. Wachlarza z piór.

Fot. 6. Suknia balowa, pocz XX w.

A oto przedmioty które wyszły już z użytku:

Fot. 7. Haczyk do sznurowania butów.

Fot. 8. Laska ze srebrna rączką Warszawa 1925 r.
Coś dla Panów:elegancki frak i koszule.

 

Niezbędne dodatki dla kobiet:

Grzebień do upinania włosów. Warszawa lata 20 XX w.

Torebka damska 1930 r.

Torebka Lwów 1911 r.

Peleryna Wilno XIX / XX w.

Firmowe pudło do cylindra, firma Halban& Damask, Wiedeń, koniec XIX w.

A teraz kilka fotografii samej ekspozycji.

 

 

wtorek, 17 sierpnia 2010, aguda1979

UBIORY KOBIECE W POLSCE ZA PANOWANIA AUGUSTA III 1733 – 1763 CZ II

UBIORY KOBIECE W POLSCE ZA PANOWANIA AUGUSTA III 1733 – 1763 CZ II

 

J. KITOWICZ, OPIS OBYCZAJÓW I ZWYCZAJÓW ZA PANOWANIA AUGUSTA III.

“O strojach białogłowskich” cz II

Wychodząc z domów na otwarte powietrze, używały na głowę i całą twarz spuszczanych kwefów czarnych krepinowych albo też jedwabnych, w siatkę robionych; przez takie kwefy mogła dama dobrze wszystko widzieć i być widzianą; było to bardziej służące dla modestii, osobliwie w kościołach, jak dla uniknienia ogorzelizny. Na ręce kładły rękawiczki irchowe, po łokieć długie, palczaste albo też bez czterech palców, klapką, jedwabiem i złotem lub srebrem wyszywaną, przykrywanych, o jednym paluchu, wpół palca krótkim, na wielki palec. Te rękawiczki były w różnych kolorach, częstokroć do koloru sukni stosowane. Drugiego gatunku używały rękawiczek jedwabnych czarnych, kształtem siatki albo pończochy dzierzganych; te zawsze były o jednym palcu, z klapką bez wyszywania na inne cztery palce spadającą, i zwały się takie rękawiczki-mitynki; lepiej by je było nazywać “nitynkami”, od nici, z których były robione. Uboższe-takie mitynki robiły sobie z nici białych lnianych. Bez wachlarza nigdy nie były w drodze i na przechadzce, a nawet i w domach zasłaniały się nim od słońca i chłodziły powiewaniem onego, mianowicie, kiedy były tańcem lub inną jaką agitacją zmordowane. Wachlarz najmodniejszy był i najdroższy, który miał żebra z słoniowej kości kitajką, malowaniem chińskim ozdobioną, powleczone. Podlejsze wachlarze były z drewna i papieru z malowidłem, czyli drukiem albo wybijaniem różnych figur i kwiatów.

Pończochy były w modzie zimową porą wełniane, rozmaicie farbowane, u bogatszych kastorowe, to jest z bobrowej szerści, latem pończocha czarna albo innego koloru włóczkowa, cienka, i jedwabna. Zarzuciły niedługo te wszelakie pończochy, a rzuciły się do jedwabnych lub nicianych, cienkich, samego białego koloru, ponieważ w takich wydaje się noga subtelniejsza; i choć w mróz dokucza zimno, ale za to nadgradza ukontentowanie, które znajduje dama w swojej sarniej nodze, choć to nieprawda, kiedy niejedna, lubo w jedwabnej pończosze, ma giczały grube jak stępory. Podwiązek zażywały dawniej ze wstążek, potem pasamońskiej roboty, złotem lub srebrem przerabianych, szerokich, na tasiemkę jedwabną lub wstążkę zawiązowanych; na ostatku zapinały podwiązki sprzączką brylantową albo pertową do garnituru sprzączki u trzewika*; takie podwiązki były zdobyczą dworskich łotrzyków, którzy pod pozorem amorów, jakoby “na nezabudesz”, głupie panny, męża pragnące, z tychże podwiązków i pierścionków obdzierali, z czego sprzedanego oporządzali sobie rządziki na konie, szable i ładownice.

 

Bucik angielski 1735 – 1750 r.

Trzewiki najdawniej w modzie były u dam dystyngwowanych irchowe, malowane w kwiaty. Ta moda już zaczęła schodzić z nóg dystyngwowańszych osób w początkach panowania Augusta III, a przechodzić, jak wszystkie inne mody, do niższego stanu i mniejszego majątku, mianowicie do szynkarek i innych służebnic miejskich. Damy zaś dystyngwowane po zarzuceniu trzewika malowanego obuły się w czarny zamszowy, pręgą na trzy palce szeroką od wierszchu aż do palców srebrem lub zlotem haftowaną, ozdobiony: Proste szlachcianki i wiejskie kobiety zażywały trzewika czarnego gładkiego, skórzanego, a niektóre w błotne czasy i zimowe bocików opiętych, z cholewami pod kolano długimi, na klocku cienkim, tak jak u trzewika. Zażywały też bociąt i trzewików żółtych i czerwonych, ale tylko Podlaszanki i Lublinianki; wszystkie zaś ruskie kobiety chłopskie więcej używały botów krojem męskim z podkówkami niż trzewików, które bardzo rzadko w tamtych stronach na prostych kobietach dawały się widzieć, i to najwięcej na popich żonach, córkach i młynarskich.

Rokokowe buciki.

W średnich latach panowania Augusta III nastały trzewiki bławatne, atłasowe i grodetorowe rozmaitych kolorów, gładkie, bez haftu, nie już jak dawniejsze tasiemką albo wstążką zawiązywane, ale zapinane na sprzączkę srebrną, która w początkach swoich była mała, wąska, potem przerobiona na wielką, cały niemal wierszch nogi okrywającą, miejsce miała niedaleko od palców, po które miejsce trzewik był wykrojony. Był to sztuczny wynalazek, przez który stopa, choć duża jak niedźwiedzia łapa, wydawała się małą. Te trzewiki nagle się rozszerzyły po całej płci białej, tak szlacheckiej, jak miejskiej kondycji; już ani szynkarki, ani kucharki, ani młodszej, czyli pokojowej dziewczyny, nie obaczył, tylko w bławatnym trzewiku. Zbytek się coraz bardziej pomnażał. Majętna płeć, która przedtem obyła się, mówiąc o jednej osobie, czterma parami trzewików skórzanych na rok, do obmycia i ochędożenia sposobnych, potem potrzebowała co miesiąc, a wymyślniejsza co tydzień inszych, bo lada plamka na trzewiku bławatnym zrobiona już go z garderoby pani rugowała. Za czym spadały takowe trzewiki na służebnice, a przeto najlichszego szurgota nie widać było w innym trzewiku, tylko w bławatnym, choć przydeptanym i ziewającym.

Bucik francuski ok 1760 r.

Szewcy warszawscy niezmiernie profitowali na tym towarze, który z tego miasta rozchodził się po całym kraju; i choć po innych miastach robiono takież trzewiki, nie miały jednak takiego szacunku jak warszawskie; co większa, z ręki tegoż samego szewca, który w Warszawie robił bardzo gustowne trzewiki, już się nie wydawały takie, skoro się przeniósł do innego miasta. Mężowie dla żon, ojcowie dla córek, kawalerowie dla dam wyprowadzali takie trzewiki tuzinami i kopami; w prezentach nawet przedślubnych niepoślednie trzymał miejsce warszawski trzewik.

Wśród panowania Augusta III ukazały się salopy na dwóch Francuzkach w Warszawie, Bersouville zwanych, z których się najprzód śmiano, jako stroju dziwackiego, mere do płaszcza z kapturem bernardyńskim podobnego; lecz powoli oko nabrało gustu do tego, co mu się pierwszy raz śmiesznym zdawało. Nie wyszło pół roku czasu, a już połowa dystyngwowańszej płci białej przykryła się salopami. Salopy pierwsze były z samej kitajki czarnej, niczym nie podszyte. Potem nastały podszywane rozmaitym futrem lub kitajką, albo atłasem czerwonym, na wacie jedwabnej dla ciepła; oprócz zaś tego podszywania rozróżniły się jeszcze i tym od pierwszych salop, że tamte były do kolan krótkie, teraźniejsze zaś zostały niemal po pięty długie. Lecz nie wszystkie są takimi, wymyśliły sobie znowu białogłowy półsalopia; te są krótkie po pas z końcami na przedzie dłuższymi i z kapturkiem małym.

Maria Amalia Krystyna wettyn, najstarsza córka Augusta III, ok. 1737 r.

Salopa jest suknia bardzo uczciwa i wygodna, najpierwszą ma zaletę od skromności, zasłaniając albowiem całą osobę, ukrywa przed okiem lubieżnym talią, czyli stan, i gors, czyli piersi, dwie pokusy najmocniejsze. Powiadają jednak, iż salopa wymyślona jest nie z tak pobożnej przyczyny, ale od garbatej osoby, która nie mogąc się pokazać kształtną, szukała sposobu, jak by ułomność swoją pokryć mogła. Druga wygoda z salopy, że może być prędko na osobę włożona, w czym przysługuje się białogłowom skrzętnym, niedbałym o strój, leniwym do ubioru i nagle zdybanym. Trzecia, że okrywa niedostatek; ujdzie pod nią i kożuch barani, i suknia lada jaka, byle była salopa dobra.

Maria Józefa, żona Augusta III

Rogówki nastały niedługo po salopach; były z początku małe, potem stały się wielkimi, do trzech łokci u dołu szerokimi. Nie zażywały rogówek innej kondycji damy, tylko szlacheckie, senatorskie i tym służące panny. Wiele razy pokusiła się która mieszczka ustroić w rogówkę, zawsze jej afront zrobiono, dla czego w samym tylko dystyngwowanym stanie rogówki się rozdymały. Rogówka była to spódnica z płótna, na trzech obręczach z wielorybiej kości obszyta, na jednej w pas, na drugiej w kolano, na trzeciej wpół łydki. Te obręcze nie były okrągłe jak na beczce, ale spłaszczone do podługowatości na kształt wanny owalnej. Brały najprzód damy, strojące się w rogówkę, spódnicę materialną, fetką lub przeszywaną, podług pory czasu; na nią kładły rogówkę, a na rogówkę dopiero wdziewały suknią wielką, jaka była w modzie. Nic nie było niewygodniejszego dla dam i mężczyzn nad te rogówki; wszędzie w tym stroju było im ciasno. Siadłszy dwie koło siebie w karecie, musiała jedna drugą przykryć skrzydłem od rogówki, gdy z nich jedna była wyższa, druga niższa. Toż samo działo się przy stole, osobliwie w ciasnym zasadzeniu. Jeżeli Polak siedział wedle damy, nic to czuprynie jego nie szkodziło, choć go po głowie rogówka głaskała. Jeżeli zaś Niemiec albo druga dama, popsowała się fryzura i kornety, które wstawszy od stołu trzeba było z nowa trefić i poprawiać. Najśmieszniejszy zaś był widok, kiedy jakiemu Niemcowi, a jeszcze łysemu, nieostrożnym rogówki poruszeniem dama zemknęła perukę z głowy. Te jednak przypadki żadnej nie sprawiały urazy, bo moda trzymała wszystkich pod prawem swojej podległości.

Jako zaś nie masz nic tak złego w rzeczach ziemskich, żeby oraz nie miały w sobie jakiej cząstki dobroci, tak też i rogówki, lubo swoim nosicielkom i sąsiadującym z nimi sprawiały wielką subiekcją, atoli w zwadliwych kompaniach służyły za fortece. Niejeden tchórz, skoro rzecz wytoczyła się do szabel, skrył się pod rogówkę i gdy drudzy karbowali sobie łby, nosy, policzki, obcinali ręce, on w dobrym zdrowiu pod rogówką przesiedział zawieruchę, bo już go tam nicht atakować nie śmiał, ile kiedy jedna go nakryła, a drugie, w kąt zbite na kształt wałów i szańców, rogówkami nie dozwalały przystępu. Rogówki nie trwały dłużej w częstym zażywaniu nad piętnaście lat. Z początku żadna dama na publicznym widoku nie pokazała się bez rogówki, nawet i w domu przy gościu. Potem zaczęli brać rogówki tylko na wielkie publiki, na kompanie, na bale, a nareszcie ku ostatnim latom panowania Augusta III te gmachy zawadzające w cale zostały zarzucone, wyjąwszy dni galowe niektóre u dworu, do całowania ręki królewskiej damom senatorskim przeznaczone; w takowe dni prezentowały się damy królowi w robach, a zatem na rogówkach. Roba jest czarna suknia, krojem kabata dziecinnego z tylu sznurowana, mająca rękawy po łokieć krótkie, od tegoż łokcia aż do ramienia koronkami białymi jak najprzedniejszymi bryzowane, z tyłu ogon długi, zamiatający pokoje.

poniedziałek, 08 marca 2010, aguda1979

UBIORY KOBIECE W POLSCE ZA PANOWANIA AUGUSTA III 1733 – 1763 CZ I

UBIORY KOBIECE W POLSCE ZA PANOWANIA AUGUSTA III 1733 – 1763 CZ I

J. KITOWICZ, OPIS OBYCZAJÓW I ZWYCZAJÓW ZA PANOWANIA AUGUSTA III.

“O strojach białogłowskich” cz I

Musiałbym zażyć do tego opisania jakiej starej ochmistrzyni, żebym mógł opisać doskonale wszystkie suknie kobiece i stroje, których używały pod panowaniem Augusta III białogłowy polskie pierwszego i pospolitego stanu. Lecz i ta, gdyby się jeszcze dziś znalazła, byłaby bardzo stara, a zatem do regestrowania wszystkich mód, dla osłabionej pamięci, w kobietach prędzej niż w mężczyznach wietrzejącej, niesposobna. Więc sam, ile co pamiętam, Czytelnikowi wystawuję. Zaczynam od głowy, jako pierwszego obmiotu, gdy kto na drugą osobę rzuca okiem.

Panny senatorskiej i szlacheckiej kondycji tudzież magistratowe i kupieckie córki nosiły głowy z warkoczami plecionymi, rozpuszczonymi, wstążką przeplecionymi. Skronie otaczała przepaska muślinowa z wąską koronką nicianą, wstążkami rozmaitymi w pukle powiązanymi opięta. Nad czołem na wierszchu głowy przypinały kwiaty ogrodowe, rozmaryn, lewkonią, gwoździk, tulipan, a zimową porą włoskie kwiatki albo też własnych rąk roboty jedwabne, naturalne kwiaty naśladujące. Te bukiety zdobiły bajorkiem srebrnym i rozmaitymi blaszkami świecącymi. Przypinały do tych bukietów czapki i kapelusze maleńkie, wielkości naprasztka, z materii jedwabnej, także ptaszki rozmaite z jedwabiu wyrabiane. Potem warkocze obkręcały około głowy, nie przydając wstążki do plecienia, a na ostatku postrzygły warkocze, krótkie włosy po karku, tak jak i mężatki, rozpuszczając. Już wtenczas strój głowy był jednakowy wszystkim niewiastom, pannom, mężatkom i wdowom. Kapiki materialne bogate, używane od mężatek i wdów, zostały zarzucone od wszystkich młodych, świcąc się jeszcze niejaki czas na letnich białogłowach, wiekiem obciążonych, wygodę głowy nad modę przekładających. Rzuciły się wszystkie młode panny i nie-panny do kornetów, których kształtu opisać trudno, ponieważ ten odmieniał się niemal co miesiąc. Zawisł zaś na rozmaitym składaniu, fałdowaniu, strzępieniu, wykrawaniu, bryzowaniu muślinu, rąbku, koronek i wstążek.

Najdawniejsze kornety były dwoiste: żółto farbowane jak opłatki i białe. Żółty kornet szedł na spód, biały na wierszch; noszone były dwojako: raz opuszczone na policzki, zawiązane wstążką pod szyją, drugi raz zawinięte w górę. Żółte kornety pod panowaniem Augusta III niedługo zostały zaniechane, nie używano ich więcej jak lat pięć albo sześć pod tym monarchą, wyjąwszy Radzewską, podkomorzynę poznańską, która przeżyła Augusta III, używając do samej śmierci kometa żółtego starym krojem i całego stroju staroświeckiego. W zimową porę na kornet zażywały dueta aksamitnego czarnego, karmazynowym albo różowym atłasem lub kitajką podszytego, bawełną prześciełanego i koronką czarną obłożonego, pod szyją wstęgą pąsową albo zieloną zawiązanego. Ten duet był dwojaki: najpierwszy był szczupły, wierszch głowy i skronie z uchem przykrywający. Potem nastał duet wielki, szeroki, okrywający całą głowę, cały kark i występujący nad twarz na dobrą dłoń, tak iż w takowym duecie pod gębą podwiązanym wydawała się twarz jak w głębokim pudle. A kiedy w nim czuły zbytek ciepła, to go zawijały w miarę skroni. Duety nie trwały dłużej nad dziesięć lat. Potem nastały kołpaczki aksamitne, zielone i pąsowe, z opuszką sobolą, z końcem lijkowatym na ramię spadającym, z kutasem złotym lub srebrnym.

Królowa Maria Józefa, zona Augusta III w polskim kostiumie 1755 r.

Po kołpaczkach, niedługo zarzuconych, nastała moda kornetów wielkich, najeżonych na drutach, w których modnym damom było ciepło, choć w trzaskący mróz, bo moda grzała; wszakże do tego ciepła modnego przybierały na głowę czapeczki małe płócienne, przeszywane, białe, ogromności żydowskich krymek, te zaś sztucznie włosami swymi przykrywały tak, iż kornet zdał się siedzieć na gołej głowie. Takie kornety wywożono z Paryża, a na wzór paryskiego upinano podobne w Warszawie, skąd rozchodziły się po całym kraju. Choć zaś w domu mogłaby sobie niejedna taki kornet upiąć, imaginacja jednak dowodziła na oko, iż żaden nie mógł być tak piękny jak warszawski; dlatego wiele paniów obywatelek warszawskich miały znaczny zysk z kornetów, chowały po kilka dziewczyn do upinania kornetów, same będąc im do przykrawania i kombinowania materklasów kornetowych majstrami, czyli mistrzyniami. Najtańszy kornet był za dwadzieścia złotych, najdroższy dukatów sześć, choć cały jego towar niewart był dziesięciu złotych, a dziewczyna sprawna mogła upiąć na dzień dwa. Lecz gust najwięcej przydawał tej drożyzny rzeczom z siebie podłym. Urzędowe upinaczki kornetów siedziały z swoimi dziewczętami w sklepach, z oknami – w zimie dla ciepła, w lecie dla kurzawy-zamkniętymi, przez które okna przeglądające ładne twarzyczki zwabiały kupców do kornetów; czasem mimo potrzebę, jedynie dla umizgów kupujących.

Nie bardzo miłego mógł się spodziewać przywitania mąż od żony, przyjeżdżający z Warszawy bez korneta, o który najpierwsze na przywitaniu było pytanie. Jeden wielce gniewliwą jak osę mający żonę kupił dla niej kornet modny. Jedzie wesoły do domu, pewien miłego przywitania; lecz na nieszczęście od pudełka źle umieszczonego zginęło w drodze denko z kornetem. Mąż, przybywający do domu ciemnym mrokiem, a przy tym podochocony w nadzieję korneta, bierze pudełko w ręce, niesie prosto i oddaje żonie: “Nęści, moja kochanko, prześliczny kornet.” Żona rozumiejąc, że ją tym sposobem prześladuje, gdy biorącej za spód wpadła ręka w próżne pudło, uderzyła go mężowi o łeb, nałajawszy słowami jak najdokładniejszymi. Mąż, nie czekając większej zapłaty, pobiegł co prędzej do Warszawy, przywiózł inny kornet. Lecz żona statecznie trzymała, że zgubiony był piękniejszy, choć go nie widziała.

Po kornetach na ostatku nastały szeniony; były to czapki haniebnie wysokie, z płótna szyte, bawełną albo i pakułami wypchane, głowę dwa razy tak wysoką, jak była naturalna, czyniące. Te szeniony wsadziwszy na wierszch głowy, okrywały dokoła włosami z przodu i z tyłu, gładko w górę wymuskanymi i wypudrowanymi, a której nie wystarczały samorodne włosy, przybierały do nich innych takiego koloru, jakie miała która z przyrodzenia. Na sam wierszch szenionu, nad czołem, przypinały maleńki kornecik skrzydlasty, na drutach upinany; i ta moda była ostatnich czasów Augusta III.

Sukien zażywały rozmaitych; najpierwej spódnicy, zwyczajnej po dziś dzień; bogate z materyj tęgich bławatnych w kwiaty, samych jedwabnych i litych, uboższe z atłasów, grodetorów, kitajek, a jeszcze uboższe z kamlotów; pod które podwdziewały drugą spódnicę, atłasową, na bawełnie przeszywaną albo też kuczbajową.

Konstrukcja gorsetu – sznurówki z XVIII wieku, Muzeum Narodowe we Wrocławiu.

Na wierszch brały sznurówkę rogiem wielorybim, czyli fiszbinem, przeszywaną, z wyciętym gorsem, ściskając się tymi sznurówkami jak najmocniej dla wydania subtelności stanu, czasem aż do mdłości. Ta sznurówka była powleczona atłasem lub kitajką. Na sznurówkę kładły jupeczkę krótką, za stan cokolwiek dłuższą, z rękawami po łokieć krótkimi, z materii takiej jak spódnica albo też i odmiennej, z tyłu fałdzistą, z połami przestronnymi na przodzie, krojem takim jak mantolety kanonickie. Zimowe takie jupeczki podszywane były futrem, w lecie kitajką albo płótnem glancowanym. Dalej te jupeczki były w stan wcinane opięto, na guziki z przodu zapinane, z rękawami do pięści sięgającymi. Do rękawów krótkich, wyżej wspomnionych, przypinały mankiety wielkie, gazowe ż koronkami, podwójne; i nie zwały się takie mankiety mankietami, lecz angażatami. Do rękawów długich przypinały mankietki małe bez koronek, przy nazwisku mankietek zostawione. Latem nie kładły nic na żadną z tych jupeczek, tylko chustkę na szyję muślinową, jedwabiem, złotem i srebrem w kwiaty haftowaną, kolorów białego, żółtego, zielonego i czerwonego, której końce, na krzyż na przedzie złożone, szpilkami do jupeczki przypięte, pierś wypukłą zakrywały, dając przez materią cienką i rzadką dosyć przeźroczystości. Na plecy w miarę łopatek spuszczał się jeden koniec, czyli róg takiej chustki, trzykąt wydający.

Jupka; źródło: Maria Gukowska-Rychlewska „Historia ubiorów”

Zimą na takie jupeczki brały kontusiki futrem podszywane, z długimi rękawami wiszącymi, z wylotami szerokimi, do ręki wytchnięcia sposobnymi, u ramion obszernie sfałdowanymi, u pięści wąsko ścinanymi. Te kontusiki zdejmowały z siebie, przychodząc do ciepłej izby, którymi okrywali się zostawieni za drzwiami lokaje, paziowie, węgrzynkowie i inni służebni, mianowicie na balach i redutach, na których całe noce w przysionkach zimnych pokutować musieli. Której nie stać było na kontusik, obywała się jupeczką samą. Kontusik był długi do wpół udów, trwał długi czas w modzie, choć nastały inne futra, o których będzie niżej. Zażywały także damy bogate jupeczek bez rękawów, letnich i zimowych, gronostajami podszytych albo popielicami, albo felpą jedwabną; kroju były takiego jak jupeczki bez stanu, i zwały się takie jupeczki kazakinkami; a gdy się w takie jupeczki stroiły, brały na spód gorseciki materialne, opięte, z rękawami do pięści długimi, wąziuchnymi, do grubości ręki stosowanymi; a na takie kazakinki w zimne czasy kładły kontusiki wyżej opisane.

Od średnich lat Augusta III nastały szamerluki, manta, szusty i szlompry, i robrony; tych ja z osobna opisać nie umiem, ponieważ mała różnica kroju odmieniała im nazwiska, z całkowitej zaś postaci wydawała się oczom męskim jak jednakowa suknia. Była zaś jednostajna na całą osobę, z stanem wciętym, długa z przodu aż do kostek u nóg, z tyłu zaś daleko dłuższa, tak że się wlekła po ziemi na półtora łokcia albo i na dwa łokcie; i zwał się ten zbytek sukni ogonem, który paziowie nosili w ręku za swoimi paniami.

Ale jeszcze przed tymi wszystkimi sukniami pierwszy był kabat, który teraz został suknią samych panienek niedorosłych, a przedtem był strojem wszystkich dam. Kabat tym się różnił od innych sukien długich, że sznurował się z tyłu, a inne wszystkie z przodu, i że nie miał fałdu w tyle przez całe plecy aż do dołu ciągnionego, jak go miał szust, robron, szamerluk i tym podobne.

Gdy nastały te długie suknie, nastały oraz i gorse wycinane tak, iż całe plecy, aż po łopatki i pół piersi aż do brodawek suknią nie były przyodziane, co było widokiem oko skromne przerażającym, a lubieżne zapalającym; zakrywałyć ony wprawdzie tę ponętę swoją chustkami wyżej opisanymi albo też palatynkami strusimi; ale to takie były zakrycia, które wąskim przesmykiem rzuconego cienia więcej jeszcze blasku ciału, przeglądającemu jak przez sieć albo przez kratę, dodawały.

Szyję zdobiły najprzód koralami, potem koralami z perłami przeplatanymi, potem samymi perłami, potem łańcuszkami złotymi, na ostatku wąską aksamitką czarną, od której spadał między piersi misternej roboty krzyżyk diamentowy lub inny jaki portrecik kamelizowany, albo też bez żadnej figury drogi kamień świecący. Jakie zaś było noszenie na szyi, takie być musiały manele na ręku; pierścionków zaś im więcej na palcach, tym lepiej ręka ubrana. Do uszów przypinały najprzód zauszniczki małe perłowe lub rubinkowe; w złoto oprawne, potem większe w figurę róży z brylantów prawdziwych albo czeskich; te dwa gatunki przetykały przez brzusiec ucha, szpilką za młodu przekłutego. Na ostatek wymyślili zausznice wielkie jak grona winne wiszące z pereł i brylantów, które że uszy przerywały, przeto nie przez ucho, ale za ucho na stronie mocnej bywały zakładane.

 

poniedziałek, 08 marca 2010, aguda1979

SZKOFIA I EGRETA – OZDOBY NAKRYĆ GŁOWY.

SZKOFIA I EGRETA – OZDOBY NAKRYĆ GŁOWY.

Szkofia – ozdoba szyszaka lub czapki futrzanej męskiej w postaci srebrnego orlego skrzydła, ozdabianego filigranem i wysadzanego klejnotami. Używana na przełomie XVI i XVII wieku w Polsce i na Węgrzech. Do metalowych szyszaków wykonywano szkofie większe, które były przystosowane do osadzania w nich prawdziwych orlich piór. Szkofie do czapek przyznawano tylko zasłużonym rycerzom jako wyraz uznania.

Szkofia na szyszakhusarski Stefana Batorego, Muzeum Narodowe w Krakowie

Egreta – pióra godowe czapli z rodzaju Egretta, charakteryzujące się specyficzną, delikatną budową, używane dawniej jako ozdoba fryzury lub nakrycia głów.

 

Diamentowa egreta.

 

Portret Stefana Batorego pędzla Marcina Kobera

Ozdoba głowy np. z piór osadzonych w obręczy lub klamrze, umocowana we fryzurze albo damskim nakryciu głowy. W XVI – XVII wieku w Polsce egretą zdobiono nakrycia głowy i czapki szlacheckie.

Marie Antoinette z egretą na wysokiej fryzurze.

Egreta, Van der Cruycen 1770 r.

Pod koniec XVIII w ,za czasów Marii Antoniny królowej Francji egretę wpinano w wysokie fryzury. Stała sie także ozdobą kapeluszy. Noszona także do sukni w stylu empire.

Egreta lansowana w latach dwudziestych XX w. przez Paula Poireta.

Ottomańska egreta, inkrustowana diamentami, rubinami i turkusami. MUSEUM OF TURKISH AND ISLAMIC ART – ISTANBUŁ

Egreta znana jest także jako ozdoba turbanów.

Złota egreta sułtana ottomańskiego. MUSEUM OF TURKISH AND ISLAMIC ART-ISTANBUŁ

Kita – pęk piór lub włosiaużywany jako ozdobanakrycia gowy albo końskiej uprzęży.

Hełm z kitą z epoki wczesnego średniowiecza w Polsce. Replika hełmu z czarnej mogiły pod Czernichowem. Kram Czcibora

niedziela, 07 marca 2010, aguda1979

POLSKI UBIÓR NARODOWY CZĘŚĆ 2

POLSKI UBIÓR NARODOWY CZĘŚĆ 2

Żygulski pisze, że kontusz był ubiorem wkładanym na żupan i stanowił z nim komplet. Pojawił się w Polsce już w XVI wieku jako ubiór zapożyczony z Węgier i miał pewne cechy orientalne, jak przecięte i odrzucane rękawy. Lecz z biegiem czasu-w XVIII wieku rozwinął się krojem i barwą w strój oryginalnie polski. Tkanina na kontusz zazwyczaj była jednobarwna. Było to sukno lub jedwab

Gest zarzucania wylotów kontusza oznaczał zazwyczaj gotowość do sporu zbrojnego (a co najmniej gotowość do tanów) trącenie wylotami było znakiem lekceważenia. Chłopcom wyloty zawiązywano z tyłu na krzyż.

 

Jean Pierre Norblin “Szlachcic polski”, Gabinet Rycin, BUW, Warszawa

Guzy

Z przodu przyszywano do kontusza kilka pięknych guzów roboty złotniczej, ze złota, srebra lub mosiądzu, wysadzanych zwykle drogimi kamieniami. Wykonywano je filigranową lub drutową techniką, szmelcowane, marcepanowane i pozłacane. Zdobiono je drogimi kamieniami rubinami, szmaragdami, diamentami lub turkusami. Najczęściej zdobiono kontusz guzami, których przyszywano 6 większych, lub7 do 12 mniejszych. W samym Krakowie przyszywano jednak 26, 30 lub nawet 45 guzów.

Guzy 1630 rok

Szamerowanie

Szamerowanie pasamoniczne, zapięcia i podbicia futrzane utrzymały się do końca XVII wieku. Szamerowanie, wyloty i tkany pas podlegały słabszym lub silniejszym wzorom wschodnim. Kontusze obszywano grubym sznurem jedwabnym, lub plecionką srebrną czy złotą, a nawet zdobiono pętlicami.

Pętlice

Pasy

Pas był wprost niezbędnym dodatkiem do stroju narodowego. Początkowo znane i używane były pasy siatkowe będące siatkami pasamonicznymi, plecionymi techniką spraniu.  Były to tzw. pasy sekieskie, używane od 1648 roku. Jedwabne pasy siatkowe były tańcze , chętnie kupowała je drobna szlachta  i rzemieślnicy. Natomiast wełniane pasy nosili chłopi.

Pasy szyto z jednolitych gładkich tkanin, które haftowano ornamentami wschodnimi. Polskie pasy były drogie, tkane we wzory kwiatowe i miały złote frędzle.

Największą ozdobą stroju narodowego był pas kontuszowy. Początkowo w XVII wieku sprowadzany ze Wschodu pas wiązano na żupanie,  od XVIII wieku przewiązywano kontusz miękkim pasem żupanowym (wtedy żupan pod spodem zostawał nieopisany). Pasy kontuszowe wywodzą się z Persji i stamtąd zapewne importowano je do Polski. Pasy z Bliskiego Wschodu znane były w kraju pod nazwą „stambulskich”. Były one tak delikatne i cienkie, że dało się je przewlec przez pierścień. Na terenie Polski pojawiały się różne pasy. Najczęściej pasy kontuszowe perskie, które dochodziły do 4-5 metrów i miały szerokość ok. 60 cm.  Indyjskie pasy kontuszowe –bawole tkane były z cienkiej wełny importowanej z Turcji, Persji i Chin. Ormiańskie pasy, tkane w XVIII wieku w Konstantynopolu, były  krótsze i węższe od perskich oraz miały prostszy ornament. Tureckie, tanie pasy kontuszowe mędelkowe, wyrabiane były w perskiej miejscowości Mandil. Jednak najbliższe pasom polskim są te, jakie wyobrażano na miniaturach indyjskich władców dynastii Wielkich Mongołów dygnitarzy ich dworu w XVII wieku. Pasy kontuszowe wschodnie były wzorem dla produkowanych od lat 40 XVIII wieku pasów kontuszowych polskich. Manufaktury zwane były persjarniami (w liczbie ok. trzydziestu, głównie w Stanisławowie, Buczaczu, Słucku, Grodnie, Kobyłce, Lpikowie, Gdańsku, Krakowie,  i Warszawie). W persjarniach pracowali Ormianie, Polacy i Francuzi. Wzory ornamentalne pasów, tzw. obrysy, wykonywał najczęściej kierownik warsztatu, zwany desenistą. Tkacze polscy sygnowali swoje pasy. Persjarnie pokrywały ogromne zapotrzebowanie krajowe. Pasy kontuszowe tkano także w Lyonie na zamówienie producentów z Polski. Pasy tkano z nici jedwabnych -osnowa, oraz jedwabnego wątku, srebrnych który wplatano nici srebrne i złote (powstawał pas kontuszowy lity). Potem prasowano je specjalnymi maglami tzw. kalandrami. Cechą charakterystyczną pasów była ich dwustronność, a nawet poczwórność. Każda ze stron była podzielona wzdłuż kolorystycznie na dwie części.Kolor pasa był różny po obu stronach tkaniny. Każda ze stron dostosowana była do koloru kontusza lub noszona w zależnie od okazji- radosnej czy żałobnej. Pas miał długie pole zwane wciążem, podzielonym poprzecznymi paskami (tzw. pólka). Było ono dekorowane w półkola, łuski karpia, pijawki, szelążki. Na obu krańcach pola –zwanych głowami znajdowały się duże motywy np. wazonów z bukietami, symetrycznymi gałązkami kwiatów itp. Cały pas kontuszowy okalała wąska bordiura ornament (tzw. szlaczek) Pasy wiązano w specjalny sposób. Wymagało to asysty służby. Zazwyczaj składano pas w pół lub do jednej czwartej wysokości. Do pasów litych wkładano tzw. Płócienną duszę, co miało chronić je przed załamaniem. Długość pasa wahała się ok. 3,5 -4,5 m długości i od 30 do 40 cm szerokości. Stan owijano w ten sposób, aby obie głowy pasa znajdowały się na przodzie na wierzchu na długości ok. 30 cm. Pod tym pasem ozdobnym przewiązywano pasek metalowy lub sznurkowy z rapciami na karabele.

 

Pas kontuszowy 1767 – 1780, Słucka manufaktura

Karabela była szablą do stroju polskiego. Kształt jej wywodzi się z Turcji. Karabelea była produkowana lub montowana w kraju, gdzie się zadomowiła. Miała na głowicy kształt orła, Okładziny rękojeści wykonywano z japisu, agatu lub chalcedonu, rogu, kości słoniowej, bursztynu lub srebra. Jelec krzyżowy był prosty, w srebrze. Głownię była damasceńska w złote napisy, mogą też być wysadzana kamieniami lub kameryzowana. Pochwa w aksamicie ze srebrnymi okowami.

Spodnie

Spodnie zwane były portkami. Spodnie szyte były z sukna i jedwabnych tkanin o żywych kolorach. Zdobione były galonami -czyli taśmą.Chłopskie portki wiązane były z boku.

Spodnie wschodnie – portki z sukna.

Szarawary -Spodnie miały prostokątny krój, wiązane na uczkur –jedwabny pasek. Pasek ściągał spodnie i wiązany był z przodu. Szarawary modelowano za pomocą jedwabnej listwy.

Hajdawery – spodnie bardzo szerokie i długie, wiazane w pasie, nogawki zas kończą sie w butach i swobodnie zwisaja. Spodnie o kroju wschodnim.

Hajdawery czerwone z klinem. Koszula.

W XVIII wieku szyto też spodnie zwężające się do kostek, zwisające lekko nad cholewy butów.

 

Czapki

Czapki miały okrągłe denko w formie zwisającego worka i z futrzaną opuszką. Uroczysty strój posiadał opuszkę z kosztownego futra np. z soboli. Czapkę ozdabiano drogą spinką i kitą czaplich piór. Za Stefana Batorego w modzie polskiej przyjęła się czapka zwana batorówką.  Batorówka miała rozcięty z boku i rozszerzający się ku górze brzeg. Czapkę taką widać na portrecie Stanisława Tęczyńskiego pędzla Tomasza Dolabelli z 1634 roku.

Kołpak to wysokie nakrycie głowy o cylindrycznym kształcie.W XVIII wieku coraz rzadziej noszono, tak popularne wcześniej, kołpaki. Wykonywane były z futra lub sukna. Miały szerokie futrzane opuszki. Forma kołpaka pochodzi z Bliskiego Wschodu. W Polsce najbardziej rozpowszechnił się we wczesnym średniowieczu.

Czapki w XVIII wieku szyte z tkanin o żywych i barwnych kolorach, najczęściej czerwone i niebieskie. Mogły być wykonane z aksamitu i futra.Znane były wtedy „czapki spuszczane” –z nausznikami oraz „czapki z kutasem” –węzłem pasamonicznym na końcu.

W latach 1733 -1763 noszono czapki z czterograniastym wierzchem, obszyte barankiem, z dwoma pęknięciami z przodu i z tyłu. Czapki te obszyte były na klinach metalowymi sznurkami.

Czapki konfederatki –typu „piuska” lub „rogatywka” bez daszka kwadratowej główce, noszona od XVIII wieku.Szyta z sukna, jedwabiu, obramowana barankiem, zdobiona piórami lub klejnotami.

 

Rogatywka –męskie nakrycie głowy, o kwadratowym denku. Rozpowszechnione w całej Europie wschodniej i środkowej. Powstała z czapki filcowej, a później sukiennej lub dzianej pasterskich ludów. Denko było usztywnione. Opuszka z futra o różnej szerokości. W Polsce forma takiej czapki znana była od średniowiecza, później zwana konfederatką, Potem stała się wysoką czapką z daszkiem.

Po konfederatkach nastała moda na czapki kozackie z wysokim wierzchem i wąskim obszyciem baranem.

Kolejna moda na czapki z szerokim otokiem z barana i płaskim wierzchem zwane kuczmami lub krymkami. Kuczmy i krymki noszono do końca lat 60 XVIII wieku.

Kuczma to słowo turecko –tatarskie. Charakteryzowała się płaskim denkiem i otokiem z taniego futra.

 

Buty

Buty do XVIII wieku były podkuwane. W połowie XVIII wieku pojawił się obcas. Zazwyczaj szlachcic posiadał dwie pary butów. Kolory, które dominowały to czerwony i żółty. Wiadomo, że farbowano skóry także na zielono i niebiesko. Pantofle, trzewiki i buty tureckie –znane były w XVII wieku. Około 1660 roku Pasek wspomina o niemieckich butach z długimi cholewami, prawie do pasa. Natomiast do polskich butów z cholewami w XVIII wieku stosowano podwiązki –ze srebra, złota, wysadzane rubinami i diamentami. W XVIII wieku Kitowicz opisuje buty z cholewami krótszymi z tyłu i do kolan na przodzie. Modne były kolory żółty, czerwony i czarny.

Bielizna

Koszule szyto z płótna.

Szeroka koszula.

Nie były one widoczne spod żupanów. Koszule nocne posiadały mankiety. Bielizna było widoczna w ubiorach zachodnich. Krój koszuli „szwabski” i narodowy różniły się głównie wykończeniem mankietów i przy szyi. Posiadano od kilkunastu do kilkudziesięciu różnych koszul i kilkanaście do dwudziestu sztuk kalesonów.

 

Bibliografia:

Jan Samek, Polskie rzemiosło artystyczne. Czasy nowożytne. WAF, Warszawa 1984

Słownik terminologiczny sztuk pięknych, PWN Warszawa 2004

Zdzisław Żygulski jun., Kostiumologia, Kraków 1972

Magdalena Bartkiewicz, „Odzież i wnętrza domów mieszczańskich w Polsce w drugiej połowie XVI i w XVII wieku”, Ossolineum 1974.

poniedziałek, 01 marca 2010, aguda1979
Za:

POLSKI UBIÓR NARODOWY CZĘŚĆ 1

POLSKI UBIÓR NARODOWY CZĘŚĆ 1
Ubiór narodowy określał nasze miejsce w kulturze Europy. Przepych baroku sprzyjał temu,że strój miał być wytworny. Ubiór dawnej Rzeczypospolitej widoczny jest na licznych portretach, jak choćby na wykształconym na gruncie polskim licznych przykładach portretu trumiennego. W Polsce za Zygmunta Augusta panowała moda hiszpańska –jak w całej Europie. W XVI wieku uformował się ubiór narodowy. Na ubiór najsilniejszy wpływ wywarły ubiory węgierskie – za Stefana Batorego. Męski ubiór szlachecki składał się z żupana, kontuszu, spodni, czapki i pasa.

Żupan robiony był z wełny, lub jedwabnej wzorzystej tkaniny. Miał niski stojący kołnierz, wąskie długie rękawy i zapięcie w postaci szeregu małych guzików –od kołnierza do pasa. Żupan opasywany był miękkim metalowym paskiem.

Okrycia wierzchnie stanowiły delie i ferezje.

Do żupana noszono w XVI wieku długie wąskie spodnie oraz trzewiki na niskim obcasie, sięgające nieco za kostkę. Trzewiki do strojniejszego ubioru wykonywano jasnożółtej skóry.

Kontusz aż do początku XX wieku był symbolem polskiego stroju uroczystego. Podstawowe elementy kroju były oparte na rodzimych wzorach krawieckich.

Kontusz według Ireny Turnau to wierzchni kaftan w ubiorze narodowym. Przyjął się w latach 30 XVII wieku i szybko rozpowszechnił się.

Tkaniny

Kontusz szyto z lekkich tkanin wełnianych lub jedwabnych. Z reguły gładkich. Najczęściej stosowano żywe barwy, ciemniejsze od koloru żupana. Tkanina na kontusz zazwyczaj była jednobarwna. Było to sukno lub jedwab. Zwracano szczególną uwagę na szlachetność materiałów, barwę i poprawny krój. Szyciem kontuszy zazwyczaj zajmowali się biegli krawcy żydowscy. Kontusze szyto z sukna francuskiego, holenderskiego, angielskiego, śląskiego i hiszpańskiego.

Podbice

Początkowo był skromnym okryciem podbijanym futrem  potem podszewką. Na zimę kontusz podbijano futrem z lisim, krzyżakowym, baranim, i popieliczym, droższe kunami i rysiami. Wyloty i wyłogi były podszywane droższymi tkaninami jedwabnymi –adamaszkiem lub tabinem.

Kolorystyka

Zwykle kontusze harmonizowały kolorystycznie z żupanami. Zdarzało się, że żupan i kontusz wykonywano z tego samego rodzaju tkaniny.

W XVII wieku w Krakowie przeważały kontusze ciemne: oliwkowe, fioletowe, ciemnozielone i granatowe. W Lublinie ciemnozielone i w kolorze goździkowym. W Warszawie odcienie niebieskie, popielate, zielone i fiołkowe. W Poznaniu ciemnozielone, granatowe, szare, czarne, fiołkowe, turkusowe i lawendowe. Od lat 80 XVII wieku pojawiają się barwy złamane, pochodzące od korzeni –kolory pieprzowe, cynamonowe i rozmarynowe.

Przywiązywano wagę do subtelnego zestawienia kolorów żupana i kontusza, pasa i karabeli. Barwy musiały być harmonijne. W inwentarzach pojawiają się nazwy: żupan srebrny-kontusz karmazynowy, żupan łososiowy, fluoryzowany –kontusz pistacjowy. Często żupan i kontusz były w jednej barwie np. fiołkowej. Król Jan III Sobieski do bitwy wiedeńskiej w 1683 roku przywdział biały żupan do szafirowego kontusza.

Król August III w stroju narodowym, 1737 r (czerwony kontusz)

W 1776 roku sejm zatwierdził tzw. mundury obywatelskie. Były to żupany i kontusze w kolorach ustalonych dla poszczególnych województw. W większości województw wybrano jako podstawową barwę kontuszy różne odcienie czerwieni, łączone z granatem i bielą. Województwa zachodnie wybrały różne odcienie niebieskiego, a wschodnie –zielonego; żółć występuje tylko w odcieniu słomkowym. Unikano barw pastelowych i złamanych modnych w osiemnastowiecznej Europie. Prawdopodobnie król Stanisław starał się w ten sposób powstrzymać przesadny zbytek w strojach. W Polsce do tej pory nie istniały żadne ustawy przeciw rozrzutności -przeciwzbytkowe –leges sumptuariae. W późniejszym okresie starano się dołożyć do kontuszów złote lub srebrne szlify (epolety), ale sejm położył kres tym ozdobom w latach 1778 i 1780 i szlify zastąpił guzikami.

 

Potockiego herbu Pilawa, ok. 1770, MN Kraków

Krój

Kontusz ma charakterystyczny krój pleców przechodzący od linii stanu w długi prostokąt tkaniny, do którego doszywano kloszowo skrojone boki. Przód kontusza był rozcięty na całej długości, niekiedy częściowo zapinany na haftki lub guzy.. Kontusz posiadał kołnierz wyłożony, stojący, nie zapięty (tak, że na piersi wydłużonym trójkącie odsłonięty był żupan), z tyłu fałdy składane od środka ku przodowi i dekoracyjne obszycia sznurkiem, sznurkiem boków, równolegle do fałdów przecięcia kieszeni; z przodu skrojony był, w całości z połami zachodzącymi na siebie, jak w żupanie, rękawy miał gładkie, zwężające się ku dłoniom, z manszetami wyłożonymi, przecięte od ramion do łokcia, odrzucane zwykle na plecy, zwane wylotami.

Później charakterystyczną cechą kontusza stały się wyloty zwane łapciami, czyli rozcięte rękawy. Rękawy mogły zwisać luźno lub były zarzucane na plecy.

Kontusz ulegał zmianom w miarę upływu czasu.

 

Pierwsze wzmianki na temat kontusza pojawiają się od XVI wieku, a nazwa kontusz od 1648 roku. Prawdopodobnie kontusze w owym czasie nie były znane mieszczaństwu i często występowały pod nazwą czamary. W latach 40 XVII wieku kontusze nosili mieszczanie krakowscy, od lat 70 XVII wieku mieszczanie lubelscy, warszawscy i poznańscy. Tylko szlachta i członkowie magistratów miast Krakowa, Poznania, Warszawy i Wilna mieli przywilej przepasywania kontuszy ozdobnymi pasami i noszenia u boku szabli. Mieszczanie wkładali pasy na zupan, używali skromniejszych w barwie materiałów i zastępowali karabelę laską. Najkrótsze kontusze były za panowania Jana Kazimierza. Potem od objęcia tronu przez Jana III Sobieskiego, aż do połowy panowania Augusta II Sasa kontusze były długie i nakrywały całkowicie żupan. Miały wtedy wąsko skrojone plecy. W XVII wieku kontusze szyto z sukna, rzadziej z tabunu, adamaszku i atłasu.

 

Stanisław Antoni Szczuka(1652-1710) w stroju narodowym. Czerwony kontusz, pod nim brokatowy żupan bez kołnierza,w dłoni czapka, safianowe buty z holewą. Obraz datowany na lata 1735-1740, mógł być namalowany po śmierci portretowanego.Muzeum w Wilanowie

W latach 30 -40 XVIII wieku szyto kontusze długie, prawie do ziemi, w całości wąsko skrojone i tylko z tyłu od pasa fałdziste. Rozchodziły się ukazując portki. Kontusz posiadał początkowo niski stojący kołnierz, w XVIII w wykładany -tzw. wyłogi. Kontusz z wąskim kołnierzem (tak jak żupan) był zapinany na jedną pętelkę. Moda na długie kontusze ustała ok. 1748 roku. Przy długich kontuszach obcinano włosy na okrągło z przodu i z tyłu zostawiając czub.

Moda lat 50 XVIII wieku nakazywała noszenie krótkiego do kolan kontusza i żupana, który krojono szeroko. Krój od kołnierza do pasa szeroki. Kołnierz wysoki zachodzący na kark cały. Rękaw długi aż do palców, szeroki i falujący się na ręku, z małymi wylotami, ledwie ukazującymi żupan. Poły z przodu zakładały się jedna na drugą, aż po same pachy. Od pasa w dół brak fałd z przodu i z tyłu. W połowie XVIII stulecia weszła też w modę pewna odmiana kontuszy –tzw. czechmany. Miały one bardzo szerokie rękawy u góry, wąskie przy dłoni, przecięte od tyłu od pachy po łokieć. Rękawy odrzucano na plecy. Czachmany zapinano do pasa.

Moda lat 60 XVIII wieku stanowiła stadium pośrednie, gdy szło o długość szerokość tego stroju. W tym czasie upowszechniło się stałe odrzucanie rękawów na plecy, co uprzednio było oznaką ubioru świątecznego. Krój nie był zbyt opięty ani fałdzisty. Rękawy były gładkie i smukłe. Około 1760 roku weszły w życie kontusze o wykładanych szalowych kołnierzach. Wyłogi z przodu i wyloty były podłużne. Aby nie brudzić żupana, który wystawał z pod spodu stosowano „łaty” przyszywane z przodu otworu. Kołnierz koszuli był wysoki, wystający nad kołnierzem żupana, dlatego wykładano go podobnie jak mankiety przy rękawach. Mankiety koszuli przytrzymywano spinkami z metalu lub pereł i diamentów. Wiadomo, że w owym czasie Litwini używali na plecach płótna, choćby do najdroższego żupana, a Polacy cały strój kroili z jednej tkaniny. W owym czasie szlachcic posiadał jeden lub dwa komplety żupana i kontusza, a wyjątkowo nawet do ośmiu lub dziesięciu kompletów.

Od 1776 roku ustalono (w ramach ograniczania zbytku w strojach) barw mundurów wojewódzkich. Pod koniec XVIII wieku czamara, która była praktyczniejsza, zaczęła wypierać kontusz.

 

Kontusz turecki noszony był przez dworską służbę jako liberia. Był on wtedy wkładany przez głowę, często bramowany futrem i szyty z wełnianych tkanin.

Turecka nazwa kontusza –„contos” dała nazwy różnym odmiennym strojom.

Kontusz węgierski -„kontos” był luźnym okryciem noszonym w XVI wieku na innych kaftanach.

Kontusz słowacki -„knite” był letnim płóciennym okryciem używanym przez kobiety podczas pracy w polu.

„Contesul”, „contos”, chintes” noszony był w Mołdawii i na Wołoszczyźnie jako długi kaftan o prostym kroju, z długimi rękawami, niekiedy podbity futrem i używanym zarówno przez kobiety jak i mężczyzn.

Kontusz na Białorusi (nie ma kontusza na Bialorusi a jest i byl kontusz na Litwie, dzisiejszej Bialorusi) był okryciem odmiennym od polskiego i pojawił się już w XVI wieku.

Kontusz ukraiński ( nie ma “kontusza ukraińskiego” a jest i byl zawsze kontusz ruski-admin) był krojem zbliżony do polskiego.

Pod koniec XVIII wieku kontusz zaczęto nosić jako strój odświętny. Kontusz wypierany jest przez czamary, taratatki, czujki czy kurtki zbliżone krojem do surdutów. Skrócony żupan zaczyna pełnić funkcję kamizelki.

 

poniedziałek, 01 marca 2010, aguda1979

Za:

http://ubioryhistoryczne.blox.pl/2010/03/Polski-ubior-narodowy-czesc-1.html

 

Ubiór antymodernistyczny w Cywilizacji Polskiej